Każdego roku...
Prawie nic nie mówiąc

Smucę się
Płaczę
Umieram tam w środku
A moje serce pęka

Bo patrzę jak coś tak pięknego
Rodzi się i umiera...

Jak kwiat Sakury wygląda z małego pączka
A za nim
Setki
Tysiące
Wygląda ze swoich pączków

A gdy tylko je widzę
Mówię

Ohayo

A one
Wcześniej od słońca
Rozchylają płatki

I nie jest ciemno
Nie dla mnie
Bo one błyszczą

I kiedy tam jestem
Na Okinawie
Czuję że błyszczą tylko dla mnie

Uśmiechają się
Śmieją się tylko do mnie

Słyszę je w porannym wietrze
Jak ich głos delikatnie niesie się po parku
Gdy wołają

Tadaima!
Tadaima!
Tadaima!

Jak echo...
Wszystkie
Wołają

A ja patrzę na nie
Nic nie mówiąc

Dzień mija
One ciągle wołają
Nie przestają wołać

A kiedy Słońce zachodzi
Wiatr powoli cichnie
I ich głosy stają się coraz słabsze

Ale nie przestają
Wołają ciągle
Do końca

Tadaima!
Tadaima!
Tadaima!

I nagle
Pierwszy płatek spada

Już nie wołają wesoło
Nie śmieją

A smucą
Mówią cicho i spokojnie
Jakby chcąc zrobić nasze pożegnanie
Jak najmniej bolesnym

Sayonara...

Spada i drugi

Trzeci

Setny

I jak echo niesie się szept

Sayonara...

Każdy z nich
Każdy płatek
Żegna się

W okół mnie na trawie
Leży ich coraz więcej

A ja siedzę
I oparta o jedno z drzew

Płaczę

Pośród różowego deszczu
Pośród wirujących na wietrze płatków
Płaczę

Już cała trawa nimi przykryta
Rola się odwraca
Teraz to drzewa się zielone
A ziemia różowa i biała

Znowu zostałam sama
Nie ma nikogo
Kto by był ze mną

I nawet one odchodzą
Znikają tak szybko
Zostawiają mnie

A ja?
Podnoszę się
I idę dalej

Ale za rok
Znowu tu przyjdę

Znowu będę cierpieć
Ale wrócę

Wrócę za rok
By podziękować za jeden ostatni szept

Szept ostatniego listka
Spadającego z ostatniego z drzew

„Chioto mate kudasai”

I już tak nie boli
Bo wiem
Że za rok
Znowu tu będą
I znowu będą się śmiać